Zavallı eski Onur Madalyası. Tarihi II.Dünya Savaşı FPS'sini başlatan oyun, yıllardır sıkıntıda zayıflıyor, diğer diziler gök gürültüsünü çalarken üzgün bir şekilde izliyor. Eski Saving Er Ryan set parçaları yorgun klişeler haline geldi ve eski bomba - bu, saldırı - rutinleri bayatladı. Oyun dünyasının en sevdiği savaşın nasıl bir kez daha yeni ve heyecan verici görünmesini sağlarsınız?
Neyse ki Medal of Honor: Airborne'un iyi bir fikri var - kendinizi savaşa atmak yeterince korkutucu değilse, önce kendinizi bir uçaktan atmaya ne dersiniz? 1944'te Avrupa'ya yapılan saldırı sırasında ABD Hava İndirme alaylarının istismarlarına gevşek bir şekilde dayanan her görev, kalabalık bir uçakta siz ve manganızla başlar ve kendinizi düşman hatlarının gerisine fırlatmaya hazırlanır. Paraşütünüz oyunun haritalarının üzerinde süzülürken, inişinizi yönlendirebilir ve hemen hemen istediğiniz yere inebilirsiniz. Dikkatli bir seçim yapın ve sizi korumak için müttefiklerinizle birlikte ya da kendi tarafınıza sürpriz yaparak ineceksiniz. Kötü seçim yaparsanız, mermilerle delirileceksiniz.
EA, Airborne'u alıştığımızdan daha açık, serbest akışlı bir oyun yapmaya karar vermemiş olsaydı, bu tek başına pek bir fark yaratmazdı. Son Dünya Savaşı atıcıları, özellikle Call of Duty 2, sizi bir dizi dramatik sette yönlendiren orkestre seviyelere bağlı. Airborne size sadece bir şehrin, kasabanın veya savaş alanının büyük bir bölümünü ve tamamlamanız gereken bir dizi hedefi alan büyük bir harita veriyor. Oyun yeni görevler verse de bunları nasıl ve ne zaman yapacağınız size kalmış.
Bunun gibi bir oyun, yapay zekanın kalitesine dayanır veya düşer, ancak burada oldukça iyidir. Kendi birliklerinizin pusuya düşme ve onlara destek verme veya makineli tüfek yuvaları ve barikatlarda onları daha ileriye götürme eğilimi vardır ve karşılığında size bir el verirler. Bu arada Naziler oturup eski ördek ve ateş rutinini yapmaktan memnun değiller. Sizi geride bırakırlar, siperde konumlarını değiştirirler veya savunmasız olduğunuzu düşündüklerinde acele edip saldırırlar.
Airborne, gerçekçiliğe biraz bahane yapıyor, ancak muhtemelen onun için daha iyi. Nişancılık veya doğru paraşütle atlama becerileri için atari tarzı ödüllerden oluşan bir sistem, size bir şeyi başardığınızı hissettirir ve işinizi kolaylaştıran silah bonusları verir. Airborne, Call of Duty 2’nin yeniden doldurulan sağlık sistemini, ağır ateş altında hızla dağılan daha geleneksel dört çubuklu bir gösterge lehine reddediyor. Bu, gerginliği yüksek tutar, ancak aynı zamanda oyunun en büyük siyah noktasına da yol açar. Bir avuç istisnayı engelleyin, oyun yalnızca bir hedefi tamamladığınızda ilerlemenizi kontrol eder. Ona ulaşmadan hemen önce ölürseniz, kendinizi bir kez daha paraşütle atlarken ve aynı Naziler dizisiyle defalarca savaşırken bulabilirsiniz. Bu, oyunun belirli bölümlerinin yavaş ilerlemesine neden olabilir, ancak artı tarafta öngörülemeyen AI, oyunun çok tekrarlı olmasını durdurur.
Sunum açısından, Airborne en iyi FPS oyunlarıyla tam orada. Unreal 3 motoru, ayrıntılı karakterler ve ayarlar ile bir dizi harika aydınlatma, işleme sonrası bulanıklık ve alan derinliği efektleri sunar.
twitch videoları ne kadar süreyle arşivler
Bu arada, hem çılgın ses efektleri hem de yükselen skor, atmosfer oluşturmada harika bir iş çıkarır. Oyun içi fiziğin bez bebek cesetleriyle sınırlı olması ve manzaranın çok azının yok edilebilir olması utanç verici. Ancak genel olarak bu, Medal of Honor için iyi bir geri dönüş. Hala aynı eski silah pillerini havaya uçuruyor ve aynı Alman karşı saldırılarını püskürtüyor olsak bile, Airborne heyecan verici ve zorlayıcı yeni bir yaklaşım buldu.
